Γρηγόρης Παπαεμμανουήλ: « Ιερό χρέος και οφειλόμενη τιμή προς τα αθώα θύματα η ανάμνηση της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού»

6 Απριλίου 1914, Κυριακή του Πάσχα.

Η μέρα που σηματοδότησε την απαρχή των συστηματικών διώξεων σε βάρος του Θρακικού Ελληνισμού από τους Τούρκους και δικαίως χαρακτηρίστηκε ως το «Μαύρο Πάσχα» των Ελλήνων.

Το έγκλημα της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού και γενικότερα της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής (ακολούθησαν οι Γενοκτονίες της Μικράς Ασίας και του Πόντου) καταγράφει ο Τούρκος συγγραφέας και ιστορικός Φονάτ Ντουντάρ στο βιβλίο του “Η εθνοτική μηχανή των Νεοτούρκων και ο εκτουρκισμός της Ανατολίας” (1913-1918).

Ο “εκσκαφέας αρχείων” όπως αποκαλείται ο σύγχρονος Τούρκος ιστορικός, αποκαλύπτει τη γενοκτονική συμπεριφορά των Νεοτούρκων, που εκτυλίχθηκε μέσα από ένα οργανωμένο και μελετημένο σχέδιο δολοφονικών επιθέσεων, ομαδικών σφαγών, λεηλασιών περιουσιών, καταναγκαστικών έργων σε τάγματα εργασίας, που εξανάγκασαν βιαίως 232.000 Θρακιώτες να εγκαταλείψουν τις πανάρχαιες πατρογονικές τους εστίες και να καταφύγουν στην τότε ελεύθερη Ελλάδα, ενώ άλλοι 96.000 Θρακιώτες οδηγήθηκαν στη Μικρά Ασία σε  καταναγκαστικά έργα.

Εκείνο το “Μαύρο Πάσχα” του Ελληνισμού, το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, μοναδικός προστάτης του Γένους μας διαχρονικά, έκλεισε τις εκκλησίες και τα σχολεία, και κήρυξε γενικό πένθος και τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία εν διωγμώ.

Η ανάμνηση του θλιβερού αυτού γεγονότος είναι για εμάς τους σύγχρονους Έλληνες ιερό χρέος και οφειλόμενη τιμή προς τα αθώα θύματα της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού και σε καμία περίπτωση έκφραση μίσους προς τους δράστες του εγκλήματος της Γενοκτονίας.